Het groeipad van mijn boek – wat mij bezielt
Als geursensitivo stelde ik me vaak de vraag of ik de enige was die zo gevoelig reageert op geuren.
Tijdens de workshops natuurlijk parfum maken merkte ik al snel dat dit niet zo is. Regelmatig hoor ik van deelnemers dat ze nog zelden een parfumwinkel binnenstappen. “Te overweldigend.” “Alles ruikt hetzelfde.” “Ik vind er mijn geur niet.” Opmerkelijke uitspraken. Want na drie uur werken met natuurlijke geurstoffen hoor ik niemand zeggen dat ze er ziek van zijn geworden. Veel indrukken, dat zeker. Maar geen hoofdpijn. Geen last aan de luchtwegen. Geen misselijkheid.
Toch gaan er vandaag steeds meer stemmen op om parfums te bannen. De geuren worden ons immers overal opgedrongen — in cosmetica, winkels, luchthavens, zelfs in hotels. En meestal zijn die geuren synthetisch.
Hoe is het zover kunnen komen? Dat een eeuwenoud product — ooit doordrenkt van natuur en zelfs gebruikt als medicijn — is verworden tot iets dat voor velen bijna ziekmakend aanvoelt?
En dat er mensen zijn die het niet eens erg zouden vinden hun reukzin te verliezen?
Dat kan toch niet de bedoeling zijn, denk ik dan.
Er moet iets veranderen. Tijd om terug te keren naar de basis. Naar wat onze reukzin echt betekent. Wat geuren ons kunnen brengen. Hoe ze ons kunnen bijstaan.
En om stil te staan bij wat parfum werkelijk is — en nog steeds zou moeten zijn.
Er is geen mooier medium dat edele aroma’s zo kunstzinnig kan samenbrengen tot een harmonisch geheel. Een parfum dat je raakt, dat je in je kracht zet, dat je persoonlijkheid weerspiegelt.
Daarom vond ik het tijd om in mijn pen te kruipen. Niet om te veroordelen, maar om te laten stilstaan. Bij hoe waardevol geuren werkelijk zijn. Dat we er anders mee moeten omgaan.
En dat parfum weer mag worden wat het ooit was: een luxueus product, een parel. Eén die niet hoeft te schreeuwen, maar zijn zeg doet door te fluisteren.
Het is aan ons om weer te leren luisteren.
Net zoals in de natuur — waar geuren soms nauwelijks waarneembaar zijn, maar wél vol betekenis.
Dit boek zie ik als een startpunt. Een begin van een traject, een draaiboek voor meer.
Maar first things first: ik schrijf nog even vlijtig verder, zodat ik jullie hopelijk snel het volledige pleidooi kan laten lezen. Volg me intussen gerust op instagram voor meer geuravontuur.
